Krajobraz apokaliptyczny według Leo...

Białe kwiaty od Leorodziny dla zmarłego w tragicznym wypadku Maćka M.

R.I.P.

W wyniku niedzielnego kinderbalu nie ucierpiało żadne dziecko ani żaden dorosły,
Tylko Pan Leo z nadmiaru wrażeń nie spał całą noc.


Integracja!!!

Tarta cytrynowa (zamiast tortu) made by Leotata

Po uroczystym wkroczeniu w trzeci rok życia Pan Leo postanowił:
- nie chodzić spać wcześniej niż o 22.30,

- sypiać w łóżku z rodzicami,

- być asertywnym i jasno wyrażać swoją dezaprobatę,

- wpadać w rozpacz z powodu najmniejszego sprzeciwu wobec jego woli

Po tych trzydniowych doświadczeniach Leorodzice uważają,
że wszyscy opiekunowie dwulatków powinni mieć refundowane sesje relaksacyjno-wyciszająco-terapeutyczne,
co najmniej dwa razy w tygodniu.

...i trwało,

trwało,

trwało,

trwało...
nieprzerwanie 36 godzin,

aż do 16.55,
kiedy to Leo (zwany wówczas jeszcze Muzungu) pojawił się na świecie. 

Ważył 4025, miał 57 centymetrów długości,
pomarszczoną skórę
i dostał 10 punktów w skali Apgar.

I właśnie z okazji drugiej rocznicy tego wydarzenia Leoblog na chwilę dogonił realny Leoczas!!!
Zastał Pana Leosia w panice szykującego się na przyjście urodzinowych gości ;)))


100 lat, Panie Leosiu!!!!!

100 lat, Panie Leosiu!!!!!

15 grudnia 2010 roku,
czyli dokładnie w wyznaczonym przez lekarza terminie,
około godziny szóstej nad ranem,
zaczęło się...

I trwało...

Widok gasnącego płomienia wywoływał u niemego zazwyczaj Leosia salwy gromkiego śmiechu,
w związku z tym biedna Leomama zdmuchnęła tego dnia świeczkę
około miliona-trzysta-dwa-czterysta razy....

http://youtu.be/u59LAwRnuPo

Ponadto odbyły się andrzejkowe wróżby:

Z następującym rezultatem:

Zdaniem domowego eksperta w dziedzinie wróżb, czarów, guseł i zabobonów
jest to pastylka przywracająca oddech. Na bank to ona!

Panie, Panowie,
Kontynuując tradycję rodzinną, Pan Leoś sięgnął po technikę kolażu.
Nawiązując do powstałych 10 lat temu (jak to możliwe???!!!)
"Laleczek" duetu hueckelserafin zaczął tworzyć własne,
jakże przemyślane i dopracowane kompozycje :)))

Leoart, Bez tytułu, 2012

Hueckelserafin, Laleczki, 2002

Relacje z wydarzenia są chaotyczne.

Leorodzice byli daleko.
Leobabcia dokazywała z Leosiem na łóżku.
Leo fikał i brykał.
W pewnym momencie (jak zawsze) rzucił się do tyłu, na plecy.
Zaczął charczeć. Stracił przytomność. Zsiniał. Zrobił się wiotki.
Przybiegł Leodziadek. Zaczął wentylować Leo ręcznie (za pomocą ambu).
Leobabcia w tym czasie próbowała podłączyć go do pulsoksymetru.
Żaden czujnik nie działał. W końcu się udało.
Leobabcia wezwała pogotowie i program wentylacji domowej.
Leodziadek dalej wykonywał sztuczne oddychanie.
Leo pozostawał nieprzytomny.
Leodziadkowie podjęli próbę podłączenia go do respiratora.
Respirator generował za duże (albo za małe, trudno ustalić) objętości w płucach.
Saturacja leciała w dół.
Leodziadek wrócił do ambu.
Po pół godzinie (sic!) przyjechało pogotowie i Wentylacja Domowa.

Leo nagle otworzył oczy.
I wrócił do własnego oddechu.
Został gruntownie przebadany.
Wszystko było w porządku.

Jakby nic się nie stało.


Pan Leoś od jakiegoś czasu uczęszcza do Muzycznego Żłobka Lalilu!
Zajęcia odbywają się raz w tygodniu i budzą w Leo skrajne emocje:
ściana dźwięków, rozwibrowane kolory i tłum kłębiących się,
rozwrzeszczanych dzieci stanowią mieszankę wybuchową.
Do tego w żłobku są też tańczący i grający na instrumentach rodzice,
bańki mydlane, kolorowe chustki i przede wszystkim śpiewająca Pani Anita,
od której Pan Leoś nie jest w stanie odlepić wzroku.

W związku z nadmiarem bodźców - Leo albo chowa się w ramionach mamy,
albo siedzi jak kołek (z otwartą buzią i pomarszczonym czołem),
nie mogąc uwierzyć w to, co dzieje się dookoła.
Ponadto, wykazuje się absolutną empatią i gdy tylko jedno dziecko zaczyna płakać,
on natychmiast idzie w jego/jej ślady.

Każdą wizytę odreagowuje trzygodzinną drzemką,
po której wstaje i ochoczo zabiera się do roboty:
powtarza taneczne ruchy zaobserwowane w czasie zajęć,
maszeruje, tańczy lub klaszcze :))

A Leorodzice są Lalilu zachwyceni
i bardzo dziękują za znalezienie w nim miejsca dla Pana L.

Pierwsze podejście do "Große Sonate für das Hammerklavier"